W drugiej połowie IX w. zaczęli zakładać stałe bazy wypadowe do dalszych najazdów zarówno na terenach Skandynawii (wybrzeża Morza Północnego i Morza Bałtyckiego), jak i w Europie. Powstały one m.in. w Dublinie, Akwitanii, u ujścia Sekwany, w Kent. W tych bazach zimowali, a wiosną wyruszali na wyprawy. Od władców najechanych państw Normanowie ściągali daninę. W kolejnych etapach wypraw w IX w. zaczęli przesuwać się na południe Europy, dotarli do doliny Rodanu, Sewilli, Afryki Północnej, Italii, na Sycylię. Wspomniane bazy, które zakładali na opanowanych terenach, stały się następnie zalążkiem trwalszego osadnictwa. Objęło ono dużą część terytorium Wysp Brytyjskich i część Irlandii, oraz na półwyspie Cotentin we Francji północnej, gdzie założyli księstwo Normandii. Zamieszkali w nim wikingowie zaczęli używać języka francuskiego, a w 919 przyjęli chrześcijaństwo. Państwo wikingów w Normandii istniało przez ponad 300 lat, stając się w końcu księstwem lennym króla Francji.