Wzniesienie obiektu miało zostać sfinansowane poprzez pobranie dwóch kopiejek od rubla z wypłaty każdego robotnika. Prawdopodobnie jednak działania takie zablokowała dyrekcja Manufaktury Kreenholmskiej, w rezultacie czego jeszcze w grudniu 1874 r. gubernator wycofał się z zamiarów szybkiej budowy cerkwi, twierdząc, że nie ma na to funduszy. Inicjatywę podjął na nowo nowy gubernator estoński Siergiej Szachowskoj, który we wrześniu 1889 r. skierował do zarządcy Manufaktury list, w którym nalegał na budowę świątyni prawosławnej dla robotników zakładu.
Ostatecznie położenie kamienia węgielnego pod świątynię miało miejsce 5 sierpnia 1890 z udziałem cara Aleksandra III i jego małżonki Marii Fiodorowny. Na uroczystości obecni byli również wielka księżna Ksenia Aleksandrowna, wielki książę Sergiusz Aleksandrowicz z małżonką Elżbietą Fiodorowną, wielki książę Mikołaj Mikołajowicz starszy oraz wielki książę Aleksander Michajłowicz. Działkę pod budowę cerkwi przekazał dyrektor Manufaktury Kreenholmskiej Iwan Prowe, a przedsiębiorstwo przeznaczyło na budowę 500 tys. rublimetropolita Korneliusz i inni, Prawosławnyje..., s. 86.. Projekt obiektu wykonał architekt manufaktury Pawieł Alisz, który zaplanował wzniesienie świątyni w stylu neobizantyjskim, różnym od cerkwi już istniejących w Narwie. Prace budowlane trwały do 1896 r.