Podczas I wojny światowej mieszkańcy kibucu byli represjonowani przez władze tureckie. Po wojnie kibuc Deganja znalazł się w pobliżu granicy pomiędzy brytyjskim Mandatem Palestyny a francuskim Mandatu Syrii i Libanu. Pod brytyjskim panowaniem rozwinięto żydowskie osadnictwo w dolinie Kinneret, przy czym kibuc Deganja służył jako wzorcowa osada rolnicza dla innych nowo tworzonych osad rolniczych. Mieszkańcy Deganji zawsze w ograniczonym stopniu podchodzili do kolektywizmu. W przeciwieństwie do większości kibuców, w Deganji zawsze dzieci były wychowywane w rodzinnych domach, a nie w oddzielnych placówkach wychowawczych. Kibuc zawsze utrzymywał system płatnych miejsc pracy, i miał liberalne podejście do zrozumienia potrzeb jednostki.
thumb|left|160px|Zniszczony syryjski czołg Renault R-35 stojący przy wjeździe do kibucu Deganja Alef thumb|290px|Zniszczony dom w Deganji, 1948 W 1920 na południu powstał sąsiedni kibuc Deganja Bet. To właśnie wtedy zaczęto używać dla odróżnienia nazwy Deganja Alef. W kolejnych latach w kibucu powstała tajna baza szkoleniowa żydowskich kompanii szturmowych Palmach. Prowadzono tutaj także liczne kursy szkoleniowe Hagany.