Klemens XIII (łac. Clemens XIII, właśc. Carlo della Torre Rezzonico; ur. 7 marca 1693 w Wenecji, zm. 2 lutego 1769 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, 248. papież w okresie od 6 lipca 1758 do 2 lutego 1769.
Życiorys Wczesne życie Pochodził z bogatej rodziny kupieckiej; był synem weneckiego senatora Giovanniego Battisty Rezzonica i Vittorii Barbarigo. Kształcił się początkowo w szkole jezuickiej w Bolonii, następnie na Uniwersytecie w Padwie (gdzie obronił doktorat utroque iure) i w Papieskiej Akademii Dyplomatycznej w Rzymie. Podjął pracę w Kurii Rzymskiej, pełnił szereg funkcji, m.in. referendarza Trybunału Papieskiego Sygnatury Apostolskiej, gubernatora kilku prowincji (1716 Rieti, 1721 Fano), relatora Kongregacji Świętej Konsulty, audytora Roty Rzymskiej ds. Wenecji. 23 grudnia 1731 przyjął święcenia kapłańskie. 20 grudnia 1737 Klemens XII wyniósł go do godności kardynalskiej, z tytułem diakona San Nicola in Carcere. W latach 1739 do 1743 pełnił funkcję prefekta ds. ekonomicznych Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Wziął udział w konklawe 1740, na którym wybrano na papieża Prospera Lambertiniego. Nowy papież mianował ks. Rezzonica wizytatorem apostolskim bazyliki św. Piotra (grudzień 1740), a w marcu 1743 wybrał go na biskupa Padwy i osobiście udzielił sakry biskupiej 19 marca 1743.