Z innych wydarzeń z okresu pontyfikatu Klemensa XIV można wymienić uregulowanie stosunków dyplomatycznych z Portugalią (m.in. za cenę serii nominacji biskupich po myśli portugalskiego pierwszego ministra markiza de Pombala oraz miejsca w Kolegium Kardynalskim dla brata Pombala). W okresie konfederacji barskiej Klemens XIV w wydanym brewe poparł króla Stanisława Augusta Poniatowskiego wbrew konfederatom. Nieudaną inicjatywą papieża była także próba zapobiegnięcia I rozbiorowi Polski w 1772. Zabiegał o to m.in. u cesarzowej Marii Teresy. Klemens XIV wycofał się z poparcia dla wygnanej katolickiej dynastii Stuartów, zyskując przychylność Anglii. W 1771 powołał do istnienia Museo Pio-Clementino.
Kreował 17 nowych kardynałów, na dwunastu konsystorzach. mały|338x338px|Grób Klemensa XIV w Bazylice Świętych Dwunastu Apostołów w Rzymie Pod koniec życia papież cierpiał na depresję i bał się zamordowania. Klemens XIV zmarł w Rzymie, a kiedy okazało się, że rozkład jego zwłok gwałtownie postępuje, podejrzewano, że mógł zostać otruty. Jednak przeprowadzona sekcja wykluczyła takie przypuszczenia i został on pochowany w bazylice św. Piotra. Następnie jego ciało przeniesiono do Bazyliki Ss. XII Apostoli (św.