W roku 1811 miasto liczyło 1810 mieszkańców (224 domy). 26 lat później (1837) spis urzędowy wykazał 2587 osób (w tym 834 Żydów). Ludność niemiecka trzykrotnie przewyższała polską. Miasto należało do Apolinarego Gajewskiego i miało trzy szkoły, dwa szpitale, kościół katolicki, kościół ewangelicki (z superintendentem) oraz synagogę. Budowę kościoła ewangelickiego i synagogi współfinansował rząd pruski. W mieście urzędował sąd ziemsko-miejski oraz landrat powiatu Bomst. Zajęciem wolsztynian było tkactwo, garbarstwo i sukiennictwo.
W II poł. XIX posiadające mieszany charakter etniczny miasto stało się areną nasilających się, urzędowych nacisków germanizacyjnych. Na skutek działalności Hakaty zmniejszył się stan posiadanej w rękach polskich ziemi.
W czasie powstania wielkopolskiego oddziały polskie w sile 800 powstańców przejęły kontrolę nad miastem 5 stycznia 1919. W tym samym roku powstał powiat wolsztyński.
W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonował komisariat Straży Granicznej i placówka II linii SG „Wolsztyn”.
II wojna światowa