Ulica Bielańska – ulica w warszawskiej dzielnicy Śródmieście, biegnąca od ul. Senatorskiej do ul. Długiej.
Historia Pierwotnie wraz z ul. Wierzbową fragment starego traktu wiodącego do kościoła i klasztoru kamedułów na Bielanach, dokąd po roku 1673 wędrowali pątnicy darzący szczególną czcią obraz św. Brunona z Kwerfurtu. Nazwa nawiązywała do Bielan, w kierunku których biegła dawna droga.
Najwcześniejszą zabudową ulicy były drewniane dwory, pojawiające się już w pierwszej połowie XVII wieku. Pierwszy dom murowany został wybudowany w roku 1788. Było to dzieło Szymona Bogumiła Zuga, niezwykle wydłużona kamienica wystawiona pod numerem 5 dla Królewsko-Pruskiej Kompanii Handlu Morskiego.
Nieco później, bo na początku II ćwierci XVIII wieku wybudowano przy Bielańskiej pałac dla biskupa Teodora Potockiego, mieszczący za panowania Stanisława Augusta Mennicę Warszawską. Kolejny pałac, zachowany do dziś, wzniesiony został dla Jana Jerzego Przebendowskiego około roku 1727 i przebudowany przez budowniczego Wojciecha Bobińskiego w latach 1863–1868 dla Jana Kazimierza Zawiszy.