W wyniku walk wewnętrznych wyłoniły się dwie mameluckie dynastie władców: początkowo przewagę miała „dynastia” pochodzących ze stepów czarnomorskich, kipczackich Turków Bahrytów 1250–1381, później władzę objęła „dynastia” kaukaskich Czerkiesów Burdżytów 1381–1517).
Państwo mameluków zostało podbite w 1517 roku przez Turków osmańskich, jednak mamelucy zachowali swoje ziemie i przywileje. W XVIII wieku w czasie osłabienia imperium osmańskiego ponownie zdobyli władzę w Egipcie, ale na krótko. W 1798 roku zostali pokonani przez Napoleona I. W 1808 odebrano im ziemię i całkowicie utracili władzę, a następnie w 1811 zostali wyniszczeni przez paszę Muhamada Alego.
Władcy z dynastii mameluków Bahryci Al-Mu’izz Ajbak 1250–1257 Al-Mansur Ali 1257–1259 Al-Muzaffar Kutuz 1259–1260 Az-Zahir Bajbars 1260–1277 As-Sa’id Baraka Chan 1277–1279 Al-Adil Salamisz 1279 Al-Mansur Kalawun 1279–1290 Al-Aszraf Chalil 1290–1293 An-Nasir Muhammad 1293–1294 (po raz pierwszy) Al-Adil Kitbuga 1294–1296 Al-Mansur Ladżin 1296–1299 An-Nasir Muhammad 1299–1309 (po raz drugi) Al-Muzaffar Bajbars 1309–1310 An-Nasir Muhammad 1310–1341 (po raz trzeci) Al-Mansur Abu Bakr 1341 Al-Aszraf Kudżuk 1341–1342 An-Nasir Ahmad 1342 As-Salih Isma’il 1342–1345 Al-Kamil Szaban 1345–1346 Al-Muzaffar Hadżdżi 1346–1347 An-Nasir Hasan 1347–1351 (po raz