W Polsce ulepszoną trójpolówkę wprowadzono na przełomie XVIII i XIX wieku. Nowoczesny płodozmian wywodzi się bezpośrednio z trójpolówki bezugorowej, znano go i stosowano w XVI wieku we Flandrii, udoskonalono w klasyczną czteropolówkę, zwaną płodozmianem norfolskim w 1731 w Anglii, która obejmowała zboża ozime i jare, rośliny motylkowe i okopowe; w Niemczech pod koniec XVIII wieku płodozmian propagował Albrecht Daniel Thaer, w Polsce natomiast ksiądz Jan Krzysztof Kluk, a w początkach wieku XIX Jan Nepomucen Kurowski, Michał Oczapowski, czy Dezydery Adam Chłapowski.
Rodzaje płodozmianów Ze względu na intensywność uprawianych roślin: płodozmiany intensywne – wysoki poziom nakładów, zastosowanie maszyn rolniczych, siły roboczej; uprawa roślin o dużych wymaganiach pokarmowych, glebowych czy uprawowych, (uprawy współrzędne, burak cukrowy, len, rzepak, tytoń) płodozmiany ekstensywne – głównie rośliny mniej wymagające (zbożowe, pastewne) Ze względu na strukturę zasiewów: płodozmiany polowe zbożowe, powyżej 60% powierzchni zbóż okopowe, powyżej 25% powierzchni zajmują rośliny okopowe przemysłowe, powyżej 25% powierzchni rośliny przemysłowe buraczane lniarskie mieszane płodozmiany paszowe: powyżej 50% powierzchni rośliny przeznaczone na paszę pastewne, powyżej 50% powierzchni rośliny pastewne przypodwórzowe, źródło