Wiosną 1991 dotarł ze Crveną Zvezdą do finału Pucharu Mistrzów, w którym Jugosłowianie zmierzyli się z francuskim Olympique Marsylia. W serii rzutów karnych decydujący strzał oddał Darko i to Crvena Zvezda zdobyła puchar. W sezonie 1991/1992 strzelił 25 goli, ponownie najwięcej w lidze, a klub z Belgradu po raz 19. w swojej historii został mistrzem kraju. Ogółem przez 3 lata Darko zdobył dla tego klubu 84 gole w 91 rozegranych spotkaniach.
W 1992 roku Panczew przeszedł ze Crvenej zvezdy do włoskiego Interu Mediolan, prowadzonego wówczas przez trenera Luisa Suáreza. W Interze jednak nie osiągnął nigdy takiej formy, jaką prezentował w Jugosławii. W sezonie 1992/1993 rozegrał zaledwie 12 spotkań w Serie A i zdobył jednego gola (w zremisowanym 2:2 meczu z Udinese Calcio), a Inter wywalczył wicemistrzostwo kraju. Przegrywał rywalizację o miejsce w składzie z Rubenem Sosą, Salvatore Schillacim, a następnie także z Dennisem Bergkampem i w styczniu 1994 roku został wypożyczony do niemieckiego VfB Lipsk (w sezonie 1993/1994 nie rozegrał dla Interu żadnego spotkania). W Bundeslidze zadebiutował 12 lutego w przegranym 1:2 wyjazdowym spotkaniu z MSV Duisburg (zdobył gola w 50. minucie). Latem, po spadku Lipska do drugiej ligi, wrócił do Interu.