W pierwszych latach istnienia Republiki Weimarskiej DVP była wyraźnie wroga demokracji i odrzucała konstytucję weimarską, aczkolwiek po 1920 r. nastąpiło szybkie oficjalne zaakceptowanie demokracji, określane przez ówczesnych jako Vernunftsrepublikanismus, czyli republikanizm z rozsądkuTadeusz Kotłowski, Historia Republiki Weimarskiej, 1919-1933, Poznań 2004, s. 37..
Niemiecka Partia Ludowa w pierwszych powojennych wyborach do Reichstagu w 1920 r. uzyskała ponad 13,9% głosów. Ten wynik był porównywalny z największym zwycięstwem Narodowych Liberałów z 1912 r. DVP w następnych wyborach uzyskiwała około 9–10% głosów. Niemiecka Partia Ludowa przed 1923 r. była częścią prawicowej koalicji z katolicką partią Centrum i skrajnie prawicową Niemiecką Narodową Partią Ludową (DNVP) w ramach rządów Konstantina Fehrenbacha (1920-1921) oraz koalicji z Centrum, liberałami z Niemieckiej Partii Demokratycznej (DDP) pod rządami Wilhelma Cuno (1922-1923). Po upadku rządu Stresemanna (rządu koalicji DVP, Zentrum i SPD), Niemiecka Partia Ludowa wchodziła w skład koalicji mieszczańskiej (DVP, Zentrum, DDP) wspierającej mniejszościowe rządy Wilhelma Marxa w 1923 i 1924 r. oraz rząd Hansa Luthera w 1926 r., popierany przez DVP oraz Zentrum, Bawarską Partię Ludową i DDP. Także trzeci rząd Wilhelma Marxa sformowany w styczniu 1927 r.