Po zakończeniu wojny przebywał nielegalnie w Danii. Próbował przedostać się do Szwecji, ale został schwytany, uwięziony na krótko w Sztokholmie, a następnie odesłany do Danii. Przekazano go władzom brytyjskim, które w czerwcu 1946 r. przekazały go Sowietom. Po procesie został skazany na karę 10 lat łagru. Odbywał ją na Workucie na budowie linii kolejowej. Po odmowie zostania agentem wysłano go bardziej na północ, gdzie przebywał do 1949. Następnie powrócił na Workutę, pracując odtąd w kancelarii obozu. W 1955 r. wyszedł na wolność. Do 1970 r. pracował jako kierownik laboratorium fizycznego w Peczorze. Uczył też przez pewien czas studentów w miejscowej filii politechniki leningradzkiej. W 1967 r. spotkał Aleksandra I. Sołżenicyna, któremu przekazał informacje o historii ruchu własowskiego podczas II wojny światowej i życiu w łagrach workuckich. Znalazły się one później w książce "Archipelag GUŁAG". W 1970 r. Leonid A. Samutin zamieszkał w Leningradzie. Przechowywał w swojej daczy rękopis "Archipelagu GUŁAG", który w 1973 r. został zmuszony oddać KGB. W latach 70. napisał wspomnienia z okresu wojny pt. "Ja był własowcem", a także książkę dotyczącą znajomości z A. I. Sołżenicynem pt. "Ne sotwori kumira". Rękopis tej ostatniej książki przejęło KGB, nadając jej propagandowy wydźwięk, a jednocześnie negatywny w stosunku do A. I.