Historia Włoskie niszczyciele typu Dardo zostały zaprojektowane po uzyskaniu pierwszych doświadczeń z eksploatacji niszczycieli typu Turbine. Dla umożliwienia wspólnych działań z nowymi krążownikami typów Trento i Zara, zdecydowano zbudować niszczyciele o większej prędkości i zasięgu. Okręty zostały zaprojektowane przez stocznię w Sestri Ponente (część Genui), która jako punkt wyjścia potraktowała projekt typu Turbine. Nieco zwiększono wymiary kadłuba, a projektowana wyporność standardowa wzrosła z 1027 do 1202 ton. Zachowano uzbrojenie główne w postaci czterech dział kalibru 120 mm w zdwojonych stanowiskach, lecz wprowadzono działa nowszego modelu 1926, o dłuższej lufie długości 50 kalibrów zamiast 45 (jak w nowych liderach typu Navigatori). Moc siłowni zwiększono z 40 do 44 tysięcy KM, przy niewielkim wzroście jej masy (8 ton). Architektura okrętów miała być początkowo taka sama jak poprzedników, lecz już po rozpoczęciu budowy zmieniono projekt w celu zwiększenia pola ostrzału działek przeciwlotniczych i dwa kominy połączono w jeden szerszy, a przy tym przesunięto nieco do tyłu nadbudówkę dziobową. Stały się one dzięki temu pierwszymi włoskimi niszczycielami o jednokominowej sylwetce, która stała się później charakterystyczna dla kolejnych włoskich projektów.