W czasie okupacji niemieckiej organizował tajne komplety na terenie Dąbrówki (obecnie część Warszawy), a od września 1940 został skierowany do organizującego się tajnego nauczania w Goszczynie (powiat grójecki).
W latach 1945–1947 organizował Gimnazjum Gminnej Rady Narodowej w Goszczynie. Ostatecznie wraz z małżonką, Heleną Teresą Olgą z Szaferów (1885–1969), poświęcił większą część życia na promocję szkolnictwa w powojennej Polsce, zwłaszcza na Ziemiach Odzyskanych. Od 1947 pracował w Powiatowym Gimnazjum i Liceum w Bolesławcu. Na temat roli kształcenia mówił:„Hasło: Oświaty, jak najwięcej oświaty! powinno być jednym z naczelnych haseł naszego życia nauczycielskiego. Troska o oświatę powinna przenikać całe nasze życie prywatne i publiczne!”Wincenty Tyrankiewicz Był laureatem nagrody Zarząd Okręgu Związku Nauczycielstwa Polskiego we Wrocławiu za pracę Moja praca w bibliotece szkolnej w latach 1947–1960 i recenzentem podręczników szkolnych.
Pochowany, razem z żoną, na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Śluzowej 10 w Bolesławcu (sektor 6-4-21).
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 9 listopada 1931 „za zasługi na polu rozwoju seminarjów nauczycielskich”., 1956)
Upamiętnienie Jedną z ulic w Bolesławcu nazwano na cześć Heleny i Wincentego Tyrankiewiczów.