Jan Ancuta inna forma nazwiska: Ańcuta herbu Ancuta, krypt.: J. A., (ur. ok. 1750, zm. po 1797) – poeta polski, urzędnik.
Życiorys thumb|170px|left|Ancuta Pochodził z Litwy. Jego ojcem był Adam Antoni Ancuta – sędzia grodzki brzeskolitewski od roku 1771, a od 1779 – ziemski. Matką Jana Ancuty była Aniela z Wołodkiewiczów. Jan Ancuta od roku 1770 mieszkał w Warszawie, gdzie zadebiutował jako poeta. W latach 1788–1790 był sekretarzem Komisji Skarbowej Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz sekretarzem konfederacji sejmowej (nominacja z 8 października roku 1788) z prowincji litewskiej. W okresie Targowicy mieszkał w pałacu Saskim. W roku 1794 podpisał akces do powstania (przebywał wówczas w Warszawie). Od końca roku 1796 przebywał w Petersburgu. Jego dalsze losy pozostają obecnie nieznane.
Twórczość Autorstwo wierszy przypisywanych Ancucie często nie jest pewne. Przypisywane mu są niektóre wiersze czasem uznawane za twórczość Naruszewicza, Węgierskiego, F. Zabłockiego. Pisywał, pod wpływem Tomasza Kajetana Węgierskiego (już w roku 1787 przypisywano mu najlepsze wiersze Ancuty) i jego następców, wiersze satyryczne i obyczajowe (m.in. Spacer nocny po Warszawie). Wiersze te za życia autora nie były drukowane.