W latach 1910–1911 publikował w piśmie „Społem”, w 1912 współdziałał w założeniu w Warszawie nielegalnego Związku Chłopskiego, związanego ideologicznie z prawicą Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS). Swoje opowiadania publikował w czasopismach „Nowa Gazeta” (1909–1913), „Społeczeństwo” (1910), „Krytyka” (1911, 1913–1914), „Widnokrąg” (1913–1915). W 1914 wstąpił do Legionów Polskich, później do Polskiej Organizacji Wojskowej. Redagował w Piotrkowie Trybunalskim pismo legionistów „Wici” (1914–1915) oraz w Łodzi organ Polskiej Organizacji Narodowej przy I Brygadzie „Do Broni” (1914). Od maja 1915 do lipca 1916 przebywał w Dąbrowie Górniczej i pracował w dzienniku „Gazeta Polska”. Pod koniec I wojny światowej osiadł na stałe w Warszawie. W latach 1918–1925 był członkiem PPS i pracował w „Robotniku” początkowo jako felietonista, a później redaktor działu literackiego. Od 1920 był członkiem Związku Zawodowego Literatów Polskich, delegat na zjazd ZZLP 4 lutego 1922 w Warszawie. W 1926 otrzymał stypendium literackie na wyjazd do Szwajcarii. W latach 1928–1938 pracował w Wydziale Literackim Polskiego Radia.
Autor prozy o tematyce społeczno-narodowej i wojennej oraz powieści wspomnieniowej pt. Poranek.
Mąż Salomei Janiny Pakuszewskiej z domu Szapiro (1882–1967), nauczycielki, ojciec Stefana.