三田線 Mita-sen (oznakowanie „I”, nr planistyczny 6) – otwierana w l. 1968–2000. Trasa długości 26,5 km na odcinku 5,2 km (północny skraj linii) prowadzona jest nad ziemią. Tam też, na północ od stacji 西台 Nishidai, znajduje się zajednia, częściowo nadbudowana kompleksem mieszkaniowym. Tor 1067 mm, zasilanie górne =1500 V. Prędkość komunikacyjna – 31,2 km/h. Eksploatuje się pociągi sześciowagonowe (wg stanu na maj 2020, ma miejsce wydłużanie peronów celem obsługi składów ośmiowagonowych), w obstawie jednoosobowej. Wszystkie stacje wyposażone są w niskie ścianki bezpieczeństwa, z wyjątkiem odcinka Shirokane-Takanawa – Meguro, wykorzystywanego wspólnie z Tōkyō Metro-Namboku-sen, gdzie ścianki są pełnej wysokości. Linia jest połączona z Tōkyū-Meguro-sen na stacji końcowej 目黒 Meguro.
新宿線 Shinjuku-sen (oznakowanie „S”, nr planistyczny 10) – otwierana w l. 1978–1989. Długość trasy 23,5 km, przebieg w tunelu, z wyjątkiem okolic mostu na rzece Arakawa (2,5 km). Tor 1372 mm, zasilanie górne =1500 V. Prędkość komunikacyjna – 34,4 km/h (47,0 km/h pociągi pośpieszne). Podziemna zajezdnia od północy sąsiaduje ze stacją 大島 Ōjima na wschodniej części linii (nad nią znajduje się park osiedlowy). Pociągi jeżdżą w składach dziesięciowagonowych, w obstawie dwuosobowej.