345, tablica II..
W czasie insurekcji kościuszkowskiej był początkowo wicebrygadierem 1 Brygady Wielkopolskiej, potem wsławił się obroną Warszawy (zwłaszcza 28 VIII pod Marymontem i Powązkami) i wyprawą do WielkopolskiKukiel: Dzieje oręża polskiego..., s. 7., gdzie został awansowany na stopień generała-porucznika. Wyprawa ta rozpoczęta została z oddziałami w sile 3 tys. ludzi i 16 dział od przebicia się 13 września pod Kamionem przez kordon pruski, po czym Dąbrowski pomaszerował do Wielkopolski, gdzie pod Słupcą połączył się z 4 tys. powstańców. Następnie zajął Gniezno i Bydgoszcz, a dzięki licznym działaniom pozorowanym wywołał panikę w Poznaniu, Toruniu i Gdańsku. Po klęsce maciejowickiej wycofał się z Wielkopolski. 18 listopada 1794 dostał się do niewoli rosyjskiej pod Radoszycami i został zmuszony (wraz z Kościuszką) do podpisania wyrzeczenia się walki z Rosją i jej sprzymierzeńcami w przyszłościKukiel: Dzieje oręża polskiego..., s. 8.. Nagrodzony złotą obrączką Ojczyzna Obrońcy SwemuGazeta Rządowa, nr 69 11 września 1794 roku, s. 277..