Doksologia (, – „chwała” + – „słowo”), w kościołach wschodnich o tradycji słowiańskiej także: sławosłowie () – pojęcie oznaczające formuły liturgiczne, które głoszą chwałę Boga, Jego wielkość i moc, ujawniającą się w tym, czego dokonał i czego nadal dokonuje dla człowieka, potwierdzane przez zgromadzenie wiernych aklamacją amen.
Doksologia jako stała figura retoryczna prozy wczesnochrześcijańskiej pojawiła się po raz pierwszy w traktacie św. Bazylego Wielkiego O Duchu Świętym, wydanym w 375 roku. Miała ona wówczas funkcję apologetyczną, broniącą ortodoksyjnej nauki o Trójcy Świętej przed arianami.
Wyróżnia się doksologię wielką (wielkie sławosłowie) (Chwała na wysokości Bogu…) oraz małą (Chwała Ojcu i Synowi…), która np. kończy każdy psalm w liturgii godzin.
Najważniejszą doksologią w liturgii Kościoła zachodniego jest końcowa doksologia Kanonu Rzymskiego (Przez Chrystusa, z Chrystusem…)J.-D. Chalufour OSB, Przewodnik po Mszy świętej. Objaśnienie części stałych Mszy według mszału wydanego w 1962 przez bł. Jana XXIII, stanowiącego nadzwyczajną formę rytu rzymskiego z dodaniem komentowanych tekstów mszału z 1969 (w formie zwyczajnej rytu rzymskiego), mszałów: lyońskiego i dominikańskiego oraz liturgii świętego Jana Chryzostoma, Dębogóra 2012, s. 168-169..