Po wojnie wyjechała do Berlina Wschodniego, gdzie pracowała w teatrach. Chcąc przenieść się do Berlina Zachodniego, próbowała przepłynąć wpław rzekę Szprewę, gdzie prawie utonęła. W ostatniej chwili uratował ją patrolujący brzeg rzeki młody amerykański podporucznik Laud Rolanda Pitta Jr. Później poślubiła go i przeprowadziła się do Kalifornii. Małżeństwo nie należało do udanych i zakończyło się rozwodem.
Po rozwodzie wróciła do Europy; tam zagrała niewielką rolę w filmie i przyjęła pseudonim artystyczny „Ingrid Pitt”. Następnie udała się do Hollywood, gdzie pracowała jako kelnerka, próbując jednocześnie zrobić karierę filmową i występować jako aktorka.
W 1965 roku zadebiutowała na dużym ekranie niewielką rolą w filmie Doktor Żywago. W 1968 roku wystąpiła w niskobudżetowym filmie science fiction The Omegans, a także wcieliła się w postać brytyjskiej agentki Heidi Schmidt w obrazie Tylko dla orłów, grając u boku Richarda Burtona i Clinta Eastwooda. Artystka nie związała jednak swojej kariery z filmami wojennymi.