Pomiędzy 1946 a 1949 średnia liczebność zespołu pracującego nad Mark 1 i jego poprzednikiem, SSEM, wynosiła cztery osoby. W tym czasie otrzymano trzydzieści cztery patenty na podstawie pracy zespołu, albo na rzecz Ministry of Supply, albo dla jego następnika, National Research Development Corporation. W lipcu 1949 IBM zaprosiło Williamsa do Stanów Zjednoczonych, aby przedyskutować projekt Mark I, pokrywając koszty jego podróży. Firma następnie licencjonowała kilka z patentów zespołu, w tym tuby Williamsa, na potrzeby ich własnych komputerów 701 i 702. Najbardziej znaczącym wkładem Manchester Mark I w rozwój następnych komputerów były prawdopodobnie rejestry indeksów, opatentowane przez Williamsa, Kilburna, Tootilla i Newmana.
Kilburn i Williams stwierdzili, że komputery będą używane do bardziej naukowych celów niż czystej matematyki i zdecydowali rozwinąć nową maszynę, która zawierała jednostkę zmiennoprzecinkową. Prace rozpoczęły się w 1951, skutkując maszyną, która uruchomiła swój pierwszy program w maju 1954. Znana była jako Meg lub „megacycle machine”. Była mniejsza i prostsza niż Mark I, a także znacznie szybsza w obliczeniach matematycznych. Ferranti wyprodukowało udoskonaloną wersję Meg, zamieniając tuby Williamsa na bardziej niezawodną pamięć ferrytową, nazywając ją Ferranti Mercury.
Zobacz też Harvard Mark I
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Komputery