Macierzystą formacją wszystkich instytucji służby inżynierii i saperów każdego Okręgu Korpusu był pułk saperów (lub kadra jego batalionu zapasowego), przynależny organizacyjnie do Okręgu Korpusu. Prowadził on ewidencję, szkolił i uzupełniał personel służby inżynierii i saperów wszystkich instytucji tej służby swojego Okręgu Korpusu oraz dysponował materiałem dla tych zakładów, z wyjątkiem materiałów technicznych, złożonych w Okręgowych Składach Inżynierii.
Centralne organy służby inżynieryjno-saperskiej Ogólne kierownictwo służby inżynieryjno-saperskiej sprawował Minister Spraw Wojskowych, którego bezpośrednim doradcą był Szef Departamentu Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Służba inżynieryjno-saperska posiadała centralne magazyny, składy i warsztaty dla potrzeb całych sił zbrojnych, zgrupowane w jednym zakładzie:
Główny Zakład Inżynieryjno-Saperski, jako instytucja centralna, podlegała dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie (bezpośrednio Szefowi Inżynierii i Saperów).