Z tą decyzją nie zgodzili się pozostali przywódcy Partii Liberalnej w osobie Petka Karawełowa i Stefana Stambołowa, w związku z czym ugrupowanie znalazło się na krawędzi rozpadu. Rozłam ostatecznie przypieczętowała zgoda udzielona przez rząd Cankowa na zmiany w Konstytucji Tyrnowskiej zwiększające uprawnienia księcia. W 1884 otoczenie Cankowa wystąpiło z Partii Liberalnej i sformowało własną, do której przylgnęło określenie "cankowiści" (bułg. цанковисти). W 1899 do cankowistów przyłączyła się grupa polityków wywodzących się z Partii Narodowej, na czele z Konstantinem Weliczkowem. Pod koniec tego samego roku ugrupowanie przyjęło nazwę Partia Postępowo-Liberalna.
Politycy Partii Postępowo-Liberalnej wielokrotnie wchodzili w skład gabinetów rządowych, a także formowali samodzielne rządy Księstwa Bułgarii oraz Carstwa Bułgarii. Pierwszy utworzył w 1884 Cankow, który został także ministrem spraw zagranicznych w tymczasowym rządzie Klimenta Tyrnowskiego w 1886. W okresie reżimu Stefana Stambołowa (1887–1894) wielu członków partii poddano represjom i zmuszono do emigracji. Dopiero w 1901, siedem lat po upadku Stambołowa, cankowiści po raz kolejny dostali szansę na rządzenie krajem. Początkowo koalicyjny rząd sformował demokrata Petko Karawełow, ale w 1902 zastąpił go przewodniczący Partii Postępowo-Liberalnej, Stojan Danew.