Publikował również pastisze autorów, których darzył sympatią w młodości, w tym Edgara Rice Burroughsa, Leigh Bracketta oraz Roberta E. Howarda. Wszystkie jego historie fantasy zawierają elementy satyry i parodii, przy jednoczesnym zachowaniu – jak sam uważa – istotnych cech gatunku. Choć jego heroic fantasy były najczęściej wznawianymi książkami w Stanach Zjednoczonych, w Wielkiej Brytanii zyskał uznanie jako autor literacki, otrzymując w 1977 za , a jego powieść znalazła się później w finałowej trójce nagrody Costa Book Awards obok utworów Salmana Rushdie oraz Jamesa Kelmana. mały|Michael Moorcock, Alan Moore i w 2009 Powieści i cykle takie jak , , oraz zbiór opowiadań London Bone ugruntowały jego pozycję w oczach krytyków takich jak , Peter Ackroyd i , publikujących m.in. w i , jako jednego z najważniejszych współczesnych powieściopisarzy literackich. W 2008 Michael Moorcock został wskazany przez panel krytyków „The Times” jako jeden z pięćdziesięciu najlepszych brytyjskich powieściopisarzy od 1945.