W dniach od 9 do 12 sierpnia 1855 roku brał udział w bombardowaniu Sveaborga. Po zakończeniu wojny krymskiej HMS „Duke of Wellington” przewodniczył 23 kwietnia 1856 roku wielkiej paradzie floty na redzie Spithead. Potem został na krótko wysłany na Morze Śródziemne i jeszcze w tym samym roku przeniesiony do rezerwy.
W krótkim okresie aktywnej służby, pomiędzy 1853 a 1856 rokiem, „Duke of Wellington” należał do największych, najsilniejszych i najnowocześniejszych okrętów świata i uważany był za szczytowe osiągnięcie budownictwa okrętowego. W tym okresie nie istniały jeszcze pełnomorskie okręty pancerne, które rozpoczęto budować, wraz z postępem techniki, od końca lat 50. Do 1863 roku okręt był utrzymywany w gotowości do szybkiej reaktywacji. W związku z gwałtownym rozwojem w dziedzinie budownictwa okrętowego HMS „Duke of Wellington” stał się jednak w tym czasie jednostką zupełnie przestarzałą, w związku z czym podjęto decyzję o przekształceniu go w hulk w Portsmouth. Dodatkowo był wykorzystywany jako okręt flagowy dowódcy portu. Przetrwał w tej roli do początku XX wieku, kiedy 12 kwietnia 1904 r.