możliwie jak najdalej do tyłu. Dolna linia i brzuch: Od klatki piersiowej lekko wznosząca się ku tylnym kończynom. Ogon: gęsto owłosiony, sięgający przynajmniej do stawu skokowego, w stanie spoczynku zwisający, w ruchu noszony na wysokości grzbietu lub lekko powyżej. Kończyny: mocnej budowy. Kończyny przednie: patrząc z przodu proste i równoległe, raczej szeroko ustawione. Łopatki: długie, mocne, ustawione ukośnie, tworzące z ramieniem kąt niezbyt rozwarty, przylegające i dobrze umięśnione. Łokcie: dobrze przylegające, nie odstające ani nie wykręcone do wewnątrz. Przedramię: mocne, proste. Śródręcze: widziane z boku prawie prostopadłe do podłoża, mocne, widziane z przodu stanowi proste przedłużenie przedramienia. Łapy: krótkie, zaokrąglone i zwarte, palce dobrze wysklepione, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Kończyny tylne: patrząc od tyłu ustawione równolegle, nie za wąsko. Udo: dość długie, szerokie, mocne, dobrze umięśnione. Podudzie: długie, tworzące z udem wyraźny kąt. Staw kolanowy: wyraźnie kątowany. Staw skokowy: mocny i dobrze kątowany. Śródstopie: Prawie prostopadłe, ostrogi muszą być usunięte, z wyjątkiem krajów, gdzie operacyjne usuwanie ostróg jest zabronione. Stopa: lekko wysklepiona, mniej niż łapa nie skręcona ani do środka ani na zewnątrz.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Berneński pies pasterski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.