Pierwsza publikacja poloneza z nazwiskiem Ogińskiego ukazała się około 1830–1836 roku. Była to wersja na gitarę sześciostrunową, przygotowana przez Ferdynanda Bielińskiego, zatytułowana Les Adieux. Około 1855 roku w Warszawie wydano wersję na fortepian, atrybuowaną Ogińskiemu, w redakcji Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego, który wprowadził daleko idące zmiany względem wersji Wysockiego. Pierwsza publikacja poloneza pod tytułem Pożegnanie Ojczyzny pochodzi dopiero z 1859 roku i została przygotowana przez kijowskiego wydawcę Antoniego Kocipińskiego.
Utwór upowszechnił się pod nazwiskiem Ogińskiego. Jego autorstwo w 2023 roku obaliła muzykolog Agnieszka Leszczyńska, stwierdzając, że w świetle znanych źródeł dzieło należy przypisać Kacprowi Napoleonowi Wysockiemu. Wojciech Gurgul w 2024 roku przedstawił argumenty przeciwko autorstwu Wysockiego, jednak bez rozstrzygnięcia, kto skomponował poloneza.
Charakterystyka ogólna Należy do gatunku polonezów melancholijnych (a więc nie jest tańcem użytkowym, lecz stylizowanym), powstałego na przełomie XVIII i XIX wieku w okresie sentymentalizmu, kiedy w całej Europie styl klasyczny zaczął ustępować miejsca romantyzmowi.