thumb|Homer – wieszcz Troi (William-Adolphe Bouguereau – Homer i jego przewodnik) thumb|Jan Kochanowski – wieszcz z Czarnolasu (na obrazie Władysława Łuszczkiewicza) Wieszcz – poeta natchniony, poeta-prorok.
Słowo to istniało już w staropolszczyźnie, wiążąc się jednak nie z określoną postawą artysty, lecz z funkcją przewidywania przyszłości, czyli wieszczenia.
W czasach przedromantycznych W czasach przedromantycznych wieszcz oznaczał piewcę określonego tematu (np. Homer – wieszcz Troi), albo wskazywał na pochodzenie twórcy, np. Kochanowski – wieszcz z CzarnolasuWyka, Kazimierz (1969). "wieszcz". Wielka Encyklopedia Powszechna. Tom 12. PWN. s. 300–301..
W przypadku Kochanowskiego określenie to wiązało się z pojęciem poeta vates, które występowało w dobie humanizmu, ale nie miało kontynuacji historycznoliterackiej, jednakże w pewnej mierze uświadomił je sobie Kochanowski, pisząc:
W okresie romantyzmu Właściwa popularność terminu rozpoczęła się w dobie romantyzmu. Dokonało się to w nawiązaniu do tradycji ludowego wieszczka (postać Wernyhory), mitu pieśniarza ludowego (bardowie celtyccy, Bojan ze Słowa o wyprawie Igora), sybillińskich elementów poezji łacińskiej (gł. Wergiliusza), które podjął m.in. Jan Paweł Woronicz (poemat Świątynia Sybilli, wyd.