W ciągu następnych siedmiu lat Radosławow stał na czele opozycyjnego wobec dyktatury Stambołowa, nacjonalistycznego skrzydła Partii Liberalnej, nazywanego radosławistami (bułg. радослависти). Jako lider opozycji doprowadził do założenia w 1888 gazety „Народни права” (w tłum. Prawa Narodowe), na łamach której publikował m.in. Petko Sławejkow.
Po upadku reżimu Stambołowa wszedł w skład gabinetu Konstantina Stoiłowa, obejmując w maju 1894, po raz drugi w swej karierze, urząd ministra sprawiedliwości. Na skutek tarć między członkami rządu w grudniu tego samego roku został zdymisjonowany.
W następnych latach poświęcił się umocnieniu znaczenia Partii Liberalnej na scenie politycznej kraju. W lipcu 1895 zwołał 1. kongres członków ugrupowania, ponadto zaangażował się w przygotowanie jego programu politycznego, który objął m.in. żądanie zliberalizowania konstytucji, obniżenia podatków, zapewnienia bezpłatnego szkolnictwa i pomocy medycznej oraz umocnienia krajowych struktur samorządowych.