magnirostris nattereri (P.L. Sclater & Salvin, 1869) – północno-wschodnia Brazylia. R. magnirostris magniplumis (A.W. Bertoni, 1901) – południowa Brazylia i północno-wschodnia Argentyna. R. magnirostris pucherani (J. Verreaux & E. Verreaux, 1855) – Urugwaj i wschodnia Argentyna.
Morfologia mały|lewo|R. magnirostris magnirostris w locie Długość ciała 33–38 cm. Żółta woskówka i tęczówki. Głowa, wierzch ciała i pierś szare. Reszta spodu brązowo-biało pręgowana. W locie nasady lotek I rzędu rdzawe, kontrastują z szarym wierzchem skrzydeł. Młode z wierzchu brązowe, od spodu płowe, skąpo kreskowane na piersi. Skrzydła dość krótkie.
Zasięg i środowisko Ameryka Północna i Południowa – od Meksyku do środkowej Argentyny. Szeroko rozprzestrzeniony na obrzeżach lasów i terenach otwartych, od nizin po płaskowyże.
Zachowanie Tryb życia Czatuje na gałęziach lub słupach. Lata ospale, przeplatając szybowanie lotem aktywnym. Pożywienie Żywi się głównie dużymi owadami, ale zjada też małe ptaki (w tym pisklęta), małe ssaki (w tym nietoperze), węże, jaszczurki i skorpiony. Rozród Gniazdo to niewielka, zwarta platforma z patyków, wyłożona cienkimi kawałkami kory i liśćmi, często umieszczona na średniej wysokości w rozwidleniu drzewa rosnącego na skraju lasu lub w lesie wtórnym. W zniesieniu 1–3 jaja.