Potężny, trwający z górą dwa stulecia rozrost terytorialny, połączony z przyswojeniem zróżnicowanego substratu etnicznego, stworzył z czasem warunki do pogłębienia się podziałów kulturowych, a niewątpliwie również językowych w łonie bardzo jednorodnego do tej pory świata słowiańskiego. w: Michał Janusz Parczewski Praojczyzna Słowian w ujęciu źródłoznawczym w: Cień Światowita. (red. Andrzej Kokowski), 2002, s. 39.. Pierwsi badacze zajmujący się ustaleniem cech kultury słowiańskiej to przede wszystkim Aleksander Brückner i Lubor Niederle. Badacze rosyjscy jak Bazylow, Dowżienok, Grekow, Juszkow lub Koropatkin starali się dowieść, że kultura słowiańska miała swe początki na wschodzie, ustalenia te znalazły również potwierdzanie we współczesnych opracowaniach między innymi czeskichW działach starożytnych historyków i geografów, którzy opisywali znany wówczas świat i pozostawili szczegółowe wiadomości o plemionach germańskich bądź celtyckich – aż do czasu wędrówek ludów nie ma wzmianki o istnieniu Słowian. [...] Nawet nazwa [Wenetowie, Wenedowie] nie jest słowiańska – wywodzi się z celtyckiego vindos (biały, który zachował się np. w starożytnej nazwie Wiednia – Vindoboba), bądź też od protoindoeuropejskiego „ven’d”. Inni uczeni uważają Wenedów za jakiś nieznany lud, który później stopił się ze Słowianami i objął ich swoją nazwą.