Jak zauważyli antropolodzy to, na jaki somatyczny objaw przełożą się osobiste doświadczenia psychologiczne danej osoby, zależy w dużej mierze od podłoża kulturalnego, na jakim się ona wychowała.

Od 1970 roku teoria biosemiotyczna stanowiła teoretyczną podstawę medycyny psychosomatycznej, a to głównie za sprawą Thura von Uexkull’a i jego kolegów po fachu w Niemczech i na całym świecie. Zarówno teoria Umwelt (niem. - „środowisko”, „to, co wokół”), jak i teoria organizmu Jakoba von Uexkull’a okazała się bardzo przydatna w opisywaniu zjawisk psychosomatycznych.

Współczesne konotacje Termin „psychosomatyczny” wywołuje często negatywne skojarzenia i jest mylnie kojarzony z symulowaniem choroby, chorobą psychiczną lub omamami, co tylko pogarsza stan psychiczny pacjenta.

We współczesnym społeczeństwie za powszechną przyczynę zaburzeń psychosomatycznych uważa się stres. Właśnie dlatego radzenie sobie ze stresem jest ważnym czynnikiem w rozwoju człowieka. Ma to bowiem bezpośredni wpływ na prawdopodobieństwo wystąpienia objawów psychosomatycznych i na to czy uda nam się je złagodzić czy też ich uniknąć.