Książę powierzył przebudowę posiadłości nadwornemu architektowi Karlowi Friedrichowi Schinklowi (1826–29). Dysponując skromnymi środkami, Schinkel wraz ze swoim uczniem Ludwigem Persiusem przebudowali mały pałac w stylu klasycystycznym na wzór rzymskiej willi. Projekt pałacu i otaczającego go parku bazował na szkicach księcia, który nazywał swoją nową rezydencję Siam, a siebie architektem-domu-Siam.
Oficjalna nazwa pałacu – Charlottenhof – pochodzi od imienia właścicielki tych terenów w latach 1790–94, Marii Charlotty von Gentzkow, żony szambelana dworu.
Architektura Wnętrza pałacu składają się z westybulu rozciągającego się na dwa piętra, dziesięciu salonów na górnym piętrze obejmujących m.in. gabinet Fryderyka Wilhelma i Elżbiety, sypialnię, bawialnię oraz dwa pokoje gościnne. Z centralnie położonej jadalni trzy podwójne drzwi prowadzą przez portyk na prostokątny taras na łagodnym wzniesieniu, ograniczony od wschodu eksedrą, a od południa pergolą z winoroślami. Z tarasu roztacza się widok na staw (niem. Maschinenteich) koło nieistniejącej już maszynowni z 1827, która skrywała pierwszą w Poczdamie maszynę parową. Tuż obok tarasu znajduje się mały staw, pośrodku którego stoi kolumna z popiersiem Elżbiety, małżonki Fryderyka Wilhelma IV.