Od jesieni 1916 roku w Polskim Korpusie Posiłkowym, m.in. w 1. Pułku Piechoty, stacjonującym w Modlinie. Tam zastał go kryzys przysięgowy, w czasie którego odmówił złożenia przysięgi. 12 sierpnia 1917 zwolniony, otrzymał wezwanie do stawienia się w 16. Pułku Landwehry w Krakowie, gdzie uzyskał skierowanie na badania lekarskie; w ich wyniku w grudniu 1917 roku został uznany za niezdolnego do służby wojskowej (35% inwalida) i urlopowany na 12 miesięcy. Od 1 października 1917 do 1 listopada 1918 pełnił czynną służbę w Polskiej Organizacji Wojskowej i został w niej komendantem Obwodu Krakowskiego.
W listopadzie 1918 roku brał udział w rozbrajaniu Austriaków, a następnie w czasie wojny polsko-ukraińskiej, organizował II batalion 5 pułku piechoty Legionów i dowodził nim m.in. w czasie bitwy o Lwów. W lutym 1919 roku w Ciechanowie zorganizował batalion zapasowy 32 pułku piechoty, a później został dowódcą II batalionu w tym samym pułku.