Broniąc stanowiska przywództwa bolszewików, wskazuje, iż ultraradykalizm reprezentowany przez trzy ostatnie grupy nie ma racji bytu w warunkach wojny domowej, gdzie niektóre postulaty, naturalne dla socjalistów w czasach pokoju, muszą zostać przewartościowane w imię obrony osiągnięć już uzyskanych.
Niemcy Lenin porusza następnie problem rozłamu w KPD, opierając się na publicystyce niemieckich komunistów i podejmując polemikę z artykułem „Rozwiązanie partii”. Stanowczo odrzuca zarzut dyktatury monopartyjnej, jaki Erler wysunął wobec bolszewików, i argumentuje, iż całkowicie sztuczne jest twierdzenie o różnicy między dyktaturą partii a dyktaturą mas. Krytykuje KPD za brak współpracy ze związkami zawodowymi oraz niechęć do działań parlamentarnych. Rozwija w tym miejscu pogląd, iż mimo komunistycznego przekonania o niemożności działania w granicach demokracji parlamentarnej taka aktywność jest niezbędna, dopóki wśród robotników panuje przekonanie o skuteczności parlamentaryzmu. Podobny zarzut „ultraradykalizmu” Lenin stawia duńskim działaczom komunistycznym.