Cechy morfologiczne left|200px|thumb|Żaglica czasami wystawia płetwę grzbietową ponad powierzchnię wody Budowa ciała typowa dla żaglicowatych. Grzbiet niebieskawoszary, boki i brzuch srebrzystobiałe. W poprzek ciała przebiegają regularne pasy złożone z ciemnych plamek. Łuski duże, wyraźnie wydłużone. Płetwa grzbietowa – duża, długa i bardzo wysoka, znacznie przerastająca wysokość tułowia – ma niebieskie ubarwienie z czarnymi cętkami. Swoim kształtem przypomina duży żagiel, stąd zwyczajowa nazwa gatunku. Płetwa ta może być składana przez rybę do tyłu w podłużne zagłębienie. W czasie walki jest sztywno ustawiana, czasami wystawiana ponad powierzchnię wody.
Promienie płetw brzusznych są bardzo długie, sięgające niemal otworu odbytowego.
Opis płetw: D1 XLI–XLIV, D2 6–7, A1 IX–XIV, A2 7–8. Liczba kręgów, jak u wszystkich żaglicowatych, wynosi 24.
Przeciętna długość ciała wynosi 100–150 cm, maksymalna 348 cm. Waży zwykle od 10 do 40 kg. Maksymalna odnotowana masa ciała to 100,2 kg.
Biologia i ekologia Jest uznawana za najszybciej pływającą rybę świata – osiąga prędkość 100–130 km/h. Składa wówczas płetwę grzbietową w szczelinie na grzbiecie, a płetwę odbytową i brzuszne wzdłuż ciała.