Wyraża jedynie udział przestrzeni porowej (szczelinowej) w objętości całego ośrodka porowatego lub szczelinowego.
Z przytoczonych powyżej definicji wynikają następujące własności porowatości jako parametru fizycznego: porowatość jest zawsze nieujemna i mieści się w przedziale przy czym nigdy nie osiąga swojej teoretycznej górnej granicy, porowatość jest parametrem bezwymiarowym i wyraża się ją w częściach całości lub w procentach.
Wartość porowatości ośrodków porowatych jest różna i zależy ona między innymi od kształtu ziaren budujących szkielet ośrodka. W przypadku luźnych gruntów może dochodzić nawet do 50%. W przypadku skał porowatych, np. piaskowców będących zazwyczaj kolektorami dla złóż ropy naftowej i/lub gazu ziemnego porowatość wynosi zwykle od kilku do 20%. Łupki są na ogół bardziej porowate – ich porowatość dochodzić może nawet do 50%, lecz ich przestrzeń porową tworzą pory o bardzo małych rozmiarach. Natomiast porowatość skał typu węglanowego jest niska i wynosi maksymalnie do kilku procent. Jest to zwykle porowatość typu szczelinowego.
Znaczenie praktyczne Porowatość jest parametrem fenomenologicznym informującym o możliwościach ośrodka porowatego dotyczących składowania w nim płynów.