Na życzenie Fryderyka Wilhelma IV, do pałacu miał się ponownie wprowadzić Friedrich de la Motte Fouqué, który cieszył się wielkim uznaniem króla. De la Motte Fouqué nie zdążył skorzystać z zaproszenia króla, umierając w Berlinie w 1843. Po jego śmierci Fryderyk Wilhelm IV nosił się z zamiarem gruntownej przebudowy pałacu – stworzenia kopii średniowiecznego zamku, by upamiętnić wyidealizowany rycerski świat z utworów de la Motte Fouqué. Planów tych nigdy nie zrealizowano.
Pomiędzy jesienią 1922 a listopadem 1934 w pałacu mieszkał Eberhard Cranz, przyjaciel niemieckiego polityka Gottharda Sachsenberga, wraz z żoną Emmą z domu Neuhaus.
III Rzesza W 1938 pałac został przebudowany na siedzibę nadleśniczego Prus i sekretarza stanu w Urzędzie Lasów Rzeszy – Friedricha Alpersa. Wtedy też usunięto barokowy wystrój wnętrz. Na parterze powstały biura, a na piętrze mieszkanie dla nadleśniczego. Przedłużono kalenicę, by przyłączyć część dobudówki Persiusa przy skrzydle północnym. W pozostałej części, pokrytej nowym spiczastym dachem, urządzono salę bankietową. Sąsiednie budynki wyburzono, a na ich miejsce wybudowano dom adiutanta, mieszkania dla szoferów i leśniczych, oraz pomieszczenia sokolników.