Dlatego zwierzęta przystosowały się z reguły do stosowania ultradźwięków, szczególnie te, dla których echolokacja jest podstawowym źródłem informacji o otoczeniu.
Istotny jest jeszcze jeden aspekt doboru częstotliwości użytej do echolokacji – korzystniejszym rozwiązaniem jest używanie dźwięków, których nie rejestrują potencjalne ofiary.
Z tabeli zamieszczonej poniżej wynika, że najwyższą rozdzielczość osiągają delfiny.
+ Przykładowe dane dotyczące zakresu dźwięków używanychprzez zwierzęta do echolokacjiGrupa zwierzątZakres emitowanych dźwięków(kHz)niektóre ptaki z rzędów jerzykowych i lelkowych 4-7ryjówki 20-64nietoperze 25-210delfiny do 280
Echolokacja u nietoperzy Zdolność tę posiada 85% współczesnych nietoperzy (poza Megachiroptera). Zakres emitowanych sygnałów echolokacyjnych to 11 kHz u Euderma maculatum, do 212 kHz u Cloeotis percivali. Ewolucja tego zmysłu wiąże się ze zmianami anatomicznymi: thumb|200px|James Holman (1830) wydłużenie kości rylcowo-gnykowej duża bulwiasta wypukłość na młoteczku powiększony ślimak Na podstawie skamieniałości Onychonycteris finneyi ustalono, że echolokacja pojawiła się po opanowaniu umiejętności latania.