Występował także na scenie w sztukach: Frytki, frytki (Des frites, des frites, 1971), Zajmij się swoją Amelią (Occupe-toi d’Amélie, 1972), klasycznej komedii Moliera Szelmostwa Skapena (Les fourberies de Scapin, 1973), Gomina (1974), One-man show (1975-1983), C’est encore mieux l’après-midi (1987), Un fil à la patte (1989), Kontrabas (La Contrebasse, 1990), Kolacja dla palantów (Le Dîner de cons, 1993-1994) i Jeffrey Bernard est souffrant (2000).
Po dwuletniej znajomości z Iriną Tarasow, ożenił się z nią w dniu 26 grudnia 1979 roku. Wychowywał jej syna Aleksandra jak swoje własne dziecko. Jednak w 1998 roku Jacques Villeret i Irina rozstali się. Spotkał się z Seny, afrykańską wdową, która przygotowywała się do opuszczenia Lille, by żyć z nim w Paryżu, kiedy doznał krwawienia wewnętrznego 28 stycznia 2005 w szpitalu w Évreux.
Zmarł w wyniku krwotoku wewnętrznego wątroby, w wieku 54. lat. Został pochowany w Perrusson, w Regionie Centralnym, w departamencie Indre i Loara przez swoją najbliższą rodzinę.