Sam w publicystyce bronił swoich decyzji i podkreślał znaczną nierównowagę w przypisywaniu zasług w odrodzeniu Wojska Polskiego, na rzecz środowiska legionów PiłsudskiegoNp. . Opublikował również książkę „Moje wspomnienia”, w której atakował przeciwników. Po przewrocie majowym działał w środowisku części weteranów I Korpusu, określających się jako „dowborczycy”, zrzeszonych w Stowarzyszeniu Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny” i skupionych wokół miesięcznika „Placówka. Ilustracja Polska. Miesięcznik myśli i czynowi Dowborczyków poświęcony”, którzy otaczali byłego dowódcę czcią, jako swoista opozycja dla państwowego „kultu” Józefa PiłsudskiegoNp. .
Zmarł na serce 26 października 1937 w Batorowie. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Lusowie, gdzie znajduje się też jego pomnik, odsłonięty w 2015.
Życie prywatne Miał czworo dzieci: Giedymina (ur. 4 lipca 1906), Janinę (1908–1940) – jedyną kobietę zamordowaną w Katyniu w ramach zbrodni katyńskiej, Olgierda (ur. 19 września 1909) i Agnieszkę (1919–1940).
Siostrzeńcem gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego był płk Władysław Bzowski, a mężem siostrzenicy, Teresy Janoty Bzowskiej, został płk Jan Władysław Rozwadowski.