W lipcu 1990 uzyskał mandat posła do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego 7. kadencji. Wkrótce po rezygnacji Petyra Mładenowa ze stanowiska prezydenta, Dertliew został kandydatem ZSD do objęcia najwyższego urzędu w państwie. Głównie z powodu sprzeciwu deputowanych Bułgarskiej Partii Socjalistycznej, którzy obawiali się jego nieprzejednanej postawy antykomunistycznej, nie został wybrany. W 1991, mimo bojkotu obrad parlamentarnych przez 39 działaczy ZSD, Dertliew zdecydował o podpisaniu przez BPSD projektu nowej konstytucji. Jego decyzja doprowadziła do zerwania współpracy między socjaldemokratami i ZSD. W ciągu kilku następnych lat próbował skoncentować wokół BPSD siły pozaparlamentarne, pozostające w opozycji zarówno wobec socjalistów jak i ZSD. Jego wysiłki nie przyniosły znaczących rezultatów. Zarówno koalicja o nazwie ZSD-Centrum jak i Demokratyczna Alternatywa na rzecz Republiki, utworzone odpowiednio przed wyborami do Zgromadzenia Narodowego 36. (1991) i 37. kadencji (1994), nie zdołały przekroczyć progu wyborczego.