Do wprowadzania znaków niedostępnych przez alt-kody można użyć jednej z poniższych metod: W systemie Windows NT, Mac OS X (od wersji 10.2) oraz w licznych dystrybucjach Linuksa (ze środowiskiem graficznym) dostępna jest tablica znaków, w której można wyszukać potrzebny znak, skopiować go do schowka, a następnie wkleić w program. W systemach Windows 95, 98 i ME tablica znaków nie daje dostępu do wszystkich znaków Unicode. Znając numer pozycji znaku (czy to dziesiętny, czy to szesnastkowy), można wprowadzić ten znak na kilka sposobów (nie wszystkie programy obsługują wszystkie opisane tu sposoby): Trzymając naciśnięty (lewy) i wpisując z klawiatury numerycznej numer dziesiętny tego znaku, po czym zwolnić klawisz . Wpisać numer szesnastkowy tego znaku, a następnie wcisnąć kombinację (lewy) . Przed numerem szesnastkowym nie może być cyfra ani litera z zakresu a–f (gdyż zostaną uznane jako część kodu, ewentualnie należy poprzedzić kod np. spacją lub uzupełnić kod wiodącymi zerami, tak by liczył dokładnie sześć pozycji). Trzymając naciśnięty (lewy) , nacisnąć klawisz plus z klawiatury numerycznej, wpisać numer szesnastkowy znaku, po czym zwolnić klawisz . Metoda ta działa w systemie Windows XP i nowszych. Trzymając naciśnięte klawisze , wpisać numer szesnastkowy znaku, a następnie puścić klawisze.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Unicode · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.