Liczba ta ma 4008660 cyfr dziesiętnych.
W 1997 roku Deshouillers, Effinger, Te Riele i Zinowiew wzmocnili wynik Hardy'ego i Littlewooda dowodząc, że uogólniona hipoteza Riemanna pociąga za sobą słabą hipotezę Goldbacha.
XXI wiek W 2002 roku Liu Ming-Chit i Wang Tian-Ze poprawili oszacowanie Borozdkina dowodząc, że już każda liczba większa od spełnia warunek słabej hipotezy Goldbacha.
W maju 2013 roku Harald HelfgottH.A.Helfgott. Major arcs for Goldbach's theorem arXiv:1305.2897 [math.NT], 2013 [dostęp 2013-05-24] (część analityczna) i Platt (obliczeniowa) podali pełny dowód słabej hipotezy Goldbacha. Pierwszy z nich wykazał także, iż z prawdziwości słabej hipotezy Goldbacha wynika fakt, iż każdą dostatecznie dużą liczbę parzystą można zapisać jako sumę co najwyżej czterech liczb pierwszych.
Sprawdzenie komputerowe czy mniejsze liczby również spełniają hipotezę Goldbacha przy obecnym stanie technologii prowadzi do liczb rzędu dla mocnej hipotezy i niewiele większych dla słabej.
Przypisy
S S S
ru:Проблема Гольдбаха#Тернарная проблема Гольдбаха