masa ciała samic 31,9 kg, samców 31 kg. Ma dużą głowę, małe oczy i silnie umięśnione kończyny przednie. Należy do największych gatunków kopiących nory w ziemi. Po obu stronach nosa posiada długie włosy czuciowe, stąd nazwa szorstkonosy. U samic występuje torba lęgowa.
Ten gatunek prowadzi samotniczy tryb życia. Jest trudny do obserwacji w warunkach naturalnych. Pod ziemią buduje system tuneli, jest aktywny głównie w nocy. Żywi się trawami. W zasięgu swojego występowania musiał konkurować o pokarm ze stadami wypasanego bydła.
Zagrożenia Pierwotnie istniały dwie główne grupy wombatowców (druga to wombatowiec szerokogłowy, Lasiorhinus latifrons), które rozdzielała Zatoka Spencera w Australii Południowej. Oba gatunki doświadczyły spadku liczebności populacji w latach 1870-1920, na co największy wpływ miało wytrzebienie przez rolników, konkurencja o pokarm z introdukowanymi i zdziczałymi gatunkami oraz drapieżnictwo. Zagrożenia dla wombata północnego obejmują małą liczebność populacji, drapieżnictwo, konkurencję o pożywienie, choroby, powodzie, susze, pożary i utratę siedlisk. Jego mała, bardzo lokalna populacja sprawia, że gatunek ten jest szczególnie narażony na klęski żywiołowe.