Wystawa ta przemienia opuszczony dom w Los Angeles w jeden wielki environment traktujących o kobiecych lękach i marzeniach.
Sama Judy Chicago tworzyła abstrakcyjne obrazy o waginalnych konotacjach, które pod hasłem female is fineJest to aluzja do hasła Czarnych bojowników o równouprawnienie (Black is Beautiful). Podane za: Grzegorz Dziamski, Awangarda po awangardzie... miały zrehabilitować biologiczny aspekt kobiecości. Miriam Shapiro realizowała cykl prac Femmages, będących kontynuacją doświadczeń abstrakcyjnego ekspresjonizmu, z tym, że na polu typowo kobiecych aktywności (szydełkowanie, robienie na drutach etc.). Femmages były inspiracją dla nurtu pattern painting.
Po roku 1979 wobec znacznego ułatwienia kobietom artystycznych karier tendencje feministyczne nie są już tak silne, kobiety zdają się też być już znużone eksplorowaniem kobiecego typu wrażliwości. Ostre granice sztuki kobiecej zaczęły się rozmywać, a wystąpienia programowe łagodniały. Po wywalczeniu sobie miejsca w sztuce kobiety musiały uzyskaną wolność jakoś zagospodarować. Utrzymywanie postulatu równouprawnienia w sztuce po jego spełnieniuJak wykazują badania statystyczne przeprowadzane w Stanach Zjednoczonych postulat ten nie został spełniony w stu procentach, jednak za sprawą sztuki feministycznej doszło do znaczącej poprawy sytuacji kobiet-artystek.