W tym czasie Kościół Polskokatolicki liczył około 80 tysięcy wiernych skupionych w 26 parafiach, które znajdowały się w stanach: New Jersey, Ohio, Pensylwania, Wisconsin, Illinois oraz w Kanadzie.
W 1904 roku biskup Antoni Kozłowski zwołał II Synod Kościoła Polskokatolickiego, na którym postanowiono o wprowadzeniu bezżeństwa księży Kościoła Polskokatolickiego. Podjął także nieudane rozmowy z Franciszkiem Hodurem mające na celu utworzenie w Stanach Zjednoczonych Ameryki jednej wspólnoty z diecezjami w Chicago i Scranton. W tym samym roku uczestniczył w kongresie starokatolickim w Olten. Rozszerzył działalność swojej diecezji o jurysdykcję nad parafiami starokatolickimi zrzeszającymi wiernych innych narodowości niż polska. Podjął się budowy obiektów użyteczności publicznej w Chicago: szpitala św. Antoniego, domu dziecka i domu starców.
W 1905 roku Antoni Kozłowski konsekrował na swojego biskupa pomocniczego i koadiutora, Jana Franciszka Tichego, który z ramienia Unii Utrechckiej otrzymał funkcję starokatolickiego ordynariusza dla Czechów i Słowaków w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
W 1906 roku Antoni Kozłowski podupadł na zdrowiu. Postanowił zrezygnować z probostwa parafii Wszystkich Świętych w Chicago. Jego miejsce na tym stanowisku zajął ksiądz Jan Tomaszewski.