Aby zaoszczędzić czas, w nowym członie użyto jednego zbiornika z rakiety Chrysler SM-78/PGM-19 Jupiter i ośmiu mniejszych z IRBM Redstone.
Von Braun przesłał projekt do Departamentu Obrony w grudniu 1957 roku, pod nazwą A National Integrated Missile and Space Vehicle Development Program, lub w skrócie „Super-Jupiter”. Przedstawiono w nim wiele koncepcji rakiety ze wspólnym pierwszym członem będącym zespołem kilku mniejszych silników, i wyższymi członami opartymi na rakietach SM-65 Atlas i SM-68 Titan I. ABMA faworyzowała Titana, gdyż produkcja Atlasów miała bardzo wysoki priorytet, nie pozostawiający rezerw produkcyjnych do celów kosmicznych. Zespół zaproponował wydłużony do 61 metrów człon Titan, a jako trzeci, człon Centaur, który miał być gotowy w 1963 roku, gdy kończono by testy dwóch niższych członów. Projekt takiej rakiety był dużo dłuższy i węższy niż końcowy wariant produkcyjny rakiety Saturn.