Zanotowano dużą śmiertelność żołnierzy głównie w wyniku epidemii tyfusu i czerwonki. Usiłowano kontynuować szkolenie, głównie teoretyczne. W maju 1942 roku, po przyjęciu uzupełnień z Ośrodka Organizacyjnego Armii, stan ewidencyjny jednostki osiągnął 70% stanu etatowego.
W związku z zarządzoną II ewakuacją PSZ w ZSRR 6 sierpnia 1942 transportem kolejowym nr 535 pod dowództwem mjr Jędrychowskiego wyjechał pułk ze stacji kolejowej w Kermine do portu w Krasnowodzku. Skąd drogą morską 7 pac przybył do portu w Pahlevi w Iranie. Na miejscu przebył kwarantannę na plażach, po ewakuacji chorych został przewieziony sukcesywnie transportem samochodowym do obozu w Khanaqin w Iraku. 29 sierpnia w Khanaqin pułk liczył: 19 oficerów, 112 podoficerów, 260 kanonierów i 2 ochotniczki PSK. Do pułku w październiku przydzielono baterię artylerii piechoty 22 pułku piechoty, ze szpitali powracali ozdrowieńcy i delegowani poza jednostkę. We wrześniu i październiku prowadzono działania prozdrowotne i kondycyjne dla żołnierzy pułku. 7 pac zaczął otrzymywać broń strzelecką i podjęto podstawowe szkolenie żołnierzy. W listopadzie otrzymał pułk pierwsze działa do szkolenia.