Jego córka, Preta Gil, jest piosenkarką.

Gil początkowo był chrześcijaninem, później zainteresował się wschodnią filozofią, afrykańskimi wierzeniami i teozofią, a obecnie jest agnostykiem.

Otwarcie przyznaje, że przez lata palił marihuanę i uważa, że narkotyki powinny być legalnie dostępne i traktowane jak farmaceutyki.

Muzyka Gil zazwyczaj śpiewa barytonem, czasem jednak zmienia śpiew na falset lub scat. Teksty jego piosenek poruszają problemy religii, ludowości brazylijskiej, psychologii, czasem jego teksty opierają się na grze słów, która jest trudno przetłumaczalna na inne języki. Tworząc swoją muzykę, czerpie z wielu źródeł. Na początku kariery wpływ na jego twórczość miała muzyka The Beatles oraz uliczni muzycy występujący w różnych regionach Bahii. W pierwszych latach jego styl muzyczny był zbliżony do ludowej muzyki brazylijskiej, takiej jak baião czy samba.

Był pionierem Tropicalismo, brazylijskiego ruchu artystycznego powstałego w latach 60. W późniejszych latach swojej kariery zainteresował się kulturą afroamerykańską, przede wszystkim muzyką reggae. W 1976, podczas podróży do Afryki, Gil spotkał w Lagos Stevie Wondera i Fela Kuti. Zainspirowany muzyką afrykańską, wykorzystał ją w swojej późniejszej twórczości. W latach 80.